တရံရောအခါ

 

မှားခဲ့ကြသည်၊ ရှိပေမည်တည့်

မလည်ဆယ်ကို၊ ပြောပေလိုရှင့်

ငိုမိသောခါ၊ ငိုခဲ့ပါ၏

တိုးရာလယ်တော၊ ပျက်တိ​မ်ကော၍

စိတ်မောနွမ်းလျ၊ ​ဆံဖြေချလျက်

ရင်မ လက်မြှောက်၊ ခြေဖျားထောက်ကာ

ရောက်​ရာရောက်စေ၊ ပျက်သည်းခြေနှင့်

မြေအနှံ့သွား၊ လယ်သမားသို့

စကားမပီ၊ သီကရီပင်

ရှေ့ဆီလက်ယမ်း၊ ​သွပ်သွပ်နှမ်းမျှ

ခမ်းဝါလူ့ဘောင်၊ ထောင့်တချောင်မှ

ငေးကြောင်၍တည့် ကြည့်မိသည်။

 

ဟိုအဝေးမှာ

လွန်စွာနာကျည်း၊ ရိပ်မည်းမည်းမှ

မြည်ညည်းတားမြစ်၊ မလာရစ်နှင့်

လက်ဆစ်လက်ညှိုး၊ တည့်တည့်ထိုးလျက်

ယိုးစွပ်သောဟန်၊ ကိုင်းခက်တံလျှင်

မာန်နှင့်ငြင်ငြို၊ အပြစ်ဆိုထင့်

နားကိုဖိပိတ်၊ နားထင်နှိပ်မိ

တိုးကြိတ်ကိုယ်တည်း၊ နွမ်းရော့ရည်းကာ

ဖြည်းဖြည်းလှည့်လတ်၊ မျက်ရည်စွတ်နှင့်

မှတ်မိသဘော၊ တုံ့မပြောတော့

ကျယ်သောဇာတ်ပွဲ၊ ထိုမှဖဲခဲ့

လမ်းလွှဲ​ပြန်ပြောင်း၊ ခေါင်းငဲ့စောင်းနှင့်

လမ်းကြောင်းအသစ်၊ တီထွင်လှစ်လျက်

တထစ်ရှေ့တိုး၊ ဟုတ်လုနိုးတည့်

ကျောရိုးလည်တံ၊ ဖုံဖြင့်ကျံထင့်

ဆံပင်ဖားလျား၊ လေကစားသော်

ကြိုးကြားဖြူစွဲ၊ ဖွာရာကျဲလျက်

ကွပ်ကဲမရှိ နေမိသည်။

 

လွှင့်ခဲ့ပေရ၊ နှံ့အမျှပင်

မြေပြင်ခြေလမ်း၊ ခြေတင်လှမ်း၍

စခန်းပြောင်းလျက်၊ မာန်ဖြင့်ဆက်တည့်

တက်သည့်ခါလည်း၊ တက်ခဲ့ချည်းပင်

ကြည်းမှရေကြောင်း၊ တဆင့်ပြောင်းပြီး

ချောင်းမြောင်းအလိုက်၊ တစိုက်စိုက်တည့်

လေ၌ခွင့်ကြုံ၊ လွင့်တိုက်ပုံမူ

လွှင့်စုံရွေ့ရွေ့၊ တခန်းရွှေ့တည့်

နာမ်တွေ့အတွေး၊ ရုပ်နှင့်မေး၏

ရှုပ်ထွေးလူ့ရပ်၊ ဆုံးမသတ်နိုင်

မာန်ကပ်သင့်ကြ၊ ကြွင်းသုညနှင့်

ကျဆုံးသည်ပင်၊ အတွေ့မြင်ခဲ့

ဘဝင်လေပင့်၊ ဟုတ်နိုးထင့်လည်း

ရူးရင့်ခြင်းသာ၊ နိဂုံးပါချိမ့်

နွံမှာနစ်ကျွံ၊ လက်သည်းလွန်မို့

မြည်တွန်ငမ်းငေါက်၊ စိတ်မထောက်နှင့်

တခေါက်တခါ၊ ရှိစေပါဦး

ဓမ္မာပြသ၊ ဟောကြားကြလည်း

မရချေပြီ၊ ချီမမှီတော့

မဆီမလျော်၊ မသင့်တော်ပေါ့

မေ့ကျန်ခဲ့ပါ၊ လွန်ကောင်းစွာရှင့်

မိစ္ဆာမာန်နှောင့် မှောင့်ဘိသည်။

ထီလာစစ်သူ

မြဝတီမဂ္ဂဇင်း၊ ၁၉၅၅ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ၊ အတွဲ ၃၊ အမှတ် ၃၊ နှာ ၂၇၇။