လယ်ယာမြေအရောက်

 

သင်္ကန်းချုပ်စပ်၊ အနံထပ်သို့

သပ်ရပ်တိကျ၊ မျှော်တိုင်းလှသည်

မြန်မာ့လယ်ယာ ရှုခင်းများ။

 

သည်လယ်ယာက၊ ကောက်နှံကြွအောင်

တူးဆွထွန်ရိတ်၊ လယ်ယာစိတ်ဖြင့်

ရွှေဖိတ်အောင်နှိုး၊ ငွေပင်ပျိုးသည်

မြတ်နိုးချစ်ဖွယ် လယ်သမား။

 

သူတို့လုံ့လ၊ ခိုမှီရ၍

ဝအောင်စားကြ၊ ပြည်သူလှ၏။

 

သူတို့အရိပ်၊ ခိုမှီအိပ်၍

ဆိတ်ငြိမ်ပျံ့မွှေး၊ ပြည်သူအေး၏။

 

လယ်သမားတို့၊ စားဝတ်နေမှု

လူမှုဖူလုံ၊ လောက်ငကုံမှ

လူ့ဘုံပြိုးပြက်၊ လမင်းထွက်ချိမ့်။

 

လယ်သမားတို့

ထယ်သွားထွန်တုံး၊ တံစဉ်ခုံးတို့

မဖုံးချေးညှော်၊ သန့်စင်သော်မှ

သော်မှော်ဝန်းယှက်၊ နေဝင်းထွက်ချိမ့်။

 

လယ်သမား၏

လုပ်အားကိုင်အား၊ စွမ်းပကားတို့

ထွားထွားရင့်ကျက်၊ စွမ်းအင်ထက်ဖို့

ကျေးလက်ကိုသွား၊ လက်ဆုံစားယင်း

လယ်သမားကို အားဖြည့်လော့။

ဗန်းမော်ညိုနွဲ့

မြဝတီမဂ္ဂဇင်း၊ ၁၉၈၁ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ၊ အတွဲ ၃ဝ၊ အမှတ် ၁။